Vrolijk zingend zit Zoya aan de tekentafel bij Bo-Danique. Vorige keer wilde ze een unicorn en een zon, dit keer een unicorn op een rainbow, precies zoals in het liedje! Terwijl Bo-Danique haar tekening maakt pakt Zoya het TekenDoeBoek en zoekt de bladzijde met het stappenplan voor de eenhoorn op. Zien tekenen, doet tekenen!
Twee keer per maand tekent Bo-Danique Blom voor verschillende locaties van CityKids, één in Rotterdam én één in Den Haag. CityKids biedt cliënten in de leeftijd van 0-23 jaar, met een intensieve en/of meervoudige zorgbehoefte een veilige, liefdevolle en ontwikkelingsgerichte plek, waar zij zichzelf mogen zijn en zich in hun eigen tempo kunnen ontwikkelen. CityKids heeft 14 locaties in (de omgeving van) Rotterdam en Den Haag.
Phyllis Lander, die vanuit het hoofdkantoor onder andere de activiteiten op de locaties regelt, vertelt: “Het liefst zouden wij Bo-Danique op alle locaties hebben. Via het tekenen zoekt zij contact met de kinderen en daarmee stimuleert ze hun ontwikkeling en dat is precies wat CityKids graag wil bereiken.”
De extra’s
Phyllis: “Ik ben in de zorg gerold via mijn man, Rein, die in 2000 stichting Pallieter oprichtte. Wij zagen dat in Nederland voor kinderen met een ontwikkelingsachterstand de basis wel wordt betaald, maar dat om deze kinderen optimaal te stimuleren iets extra’s nodig is. En daar is het geld niet voor. Met onze salesachtergrond wisten wij bedrijven, vermogensfondsen, serviceclubs en particuliere donateurs enthousiast te krijgen voor ons goede doel en met dat geld organiseren we jaarlijks een verwendag, richten spel- en ontspanningsfaciliteiten in en maken activiteiten op het gebied van muziek en creativiteit mogelijk. Via stichting Pallieter kwam ik in contact met CityKids en ben hier gaan werken, eerst als vrijwilliger, later als medewerker. Vlak voor coronatijd kwam ik in aanraking met stichting Tekenen voor Kinderen en zijn we een pilot gestart met tekenaar Monique.”
Bo-Danique: “Een aantal jaren geleden heb ik het stokje van Monique overgenomen. Ik ben afgestudeerd als illustratrice aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Eerst heb ik een aantal jaren in ziekenhuizen getekend, maar toen kwam dit op mijn pad en nu teken ik alleen nog maar in medische kindcentra. Daarnaast geef ik creatieve lessen op scholen. Voor mij komt in het werken met deze kinderen alles samen. Als illustrator zit je in je kamer in je eigen bubbel. Hier moet je bij ieder kind weer de uitdaging aangaan, contact zoeken, uitvinden waar je een kind blij mee kunt maken én accepteren dat het soms voor het kind goed genoeg is als de tekening voor mijn gevoel pas half af is. Ik ben een perfectionist, maar hier leer ik om blij te zijn met tekeningen die nog niet perfect zijn.
Een andere taal
Phyllis: “De kinderen die hier komen zijn hele speciale kinderen. Contact met hen maken is een eerste stap om bij te dragen aan hun ontwikkeling. In ziekenhuizen kun je kinderen vragen wat je voor hen kunt maken. Maar hier zijn kinderen die helemaal niet kunnen praten, dus moet je op andere manieren contact maken, een andere taal gebruiken. En dat is wat Bo-Danique doet. Zij kijkt goed naar onze kinderen en blijft ook met ze praten. Via tekeningen legt zij contact met kinderen en draagt zo bij aan hun ontwikkeling.”
Bo-Danique: “Meestal kan ik wel achterhalen dat kinderen graag willen dat ik teken. Ik kijk bijvoorbeeld naar wat voor kleren ze aan hebben of luister naar wat ze zingen. Ik betrek kinderen ook in het tekenproces. Zij mogen bijvoorbeeld mee beslissen welke kleurtjes ik gebruik. Maar ik heb hier ook geleerd dat het soms even niet lukt. Soms is de aandacht weg of is tekenen niet de goede activiteit op het goede moment. Dan maak ik de tekening snel af en ga naar de volgende. Bij een ander kind slaat het juist heel erg aan. Daar blijf ik dan wat langer. Ik gebruik vaak het principe van spiegelen. Als een kind rustig is, dan zorg ik dat ik ook rustig praat. Bij een kind dat juist druk is en veel beweegt en praat ben ik ook drukker.”
Het werkt
Het is mooi te zien dat het tekenen voor de kinderen echt werkt. Melanie, die deze ochtend bij Bo-Danique aanschuift, heeft bijvoorbeeld een trui aan met Stitch en daardoor kwam Bo-Danique erachter dat zij graag een tekening wilde van het vriendinnetje van Stitch, Angel. Melanie zit gefascineerd naar het ontstaan van de tekening op het papier te kijken. Bij elk onderdeeltje dat Bo-Danique tekent doet ze zelf voor wat het is: “Oortjes, ogen en een mooie strik!” Dolblij hangt ze haar tekening in de groepsruimte op het magneetbord, trots op wat Bo-Danique voor haar heeft gemaakt.
Rayan is er pas net en de begeleiders hebben nog niet zoveel tips voor Bo-Danique. Ze weten niet wat hij leuk vindt. Al snel wordt duidelijk dat kleuren in elk geval heel hoog op het lijstje staat. Want als Bo-Danique voor hem een robot begint te tekenen wordt haar tekening als hij pas half af is uit haar handen getrokken. Die wil Rayan heel graag zelf gaan inkleuren. Daarna maakt Bo-Danique een tweede, zodat Rayans prachtig binnen de lijntjes ingekleurde robot een vriendje heeft. Ook Rayan is enorm trots op zijn tekeningen en laat ze vol trots aan de begeleiders van de groep zien.
Na Zoya schuift als laatste die ochtend Mo aan. Mo heeft iedere keer als Bo-Danique komt een nieuwe fascinatie. Op haar telefoon laat Mo zien wat dat deze keer is: letters en tekens. Hij is heel precies en corrigeert Bo-Danique voortdurend als er een lijntje niet bol genoeg is naar zijn zin of niet recht genoeg. Daarna gaat hij zijn symbool tevreden inkleuren. Daar kijkt hij dan weer graag de techniek van Bo-Danique af. Als zij haar tekening vult met kleine streepjes gaat Mo daar ook mee aan de slag. Blij loopt hij met zijn beide tekeningen van tekens weer naar de groep. Daar willen de andere kinderen ook heel graag met Bo-Danique mee. Maar voor deze keer is het genoeg geweest. Volgende keer zijn er weer nieuwe kinderen aan de beurt!